Bez wiary pokora jest pusta

W Dzisiejszej niedzielnej Wwangelii Chrystus po raz kolejny w swoim nauczaniu podejmuje temat pokory. Zanim jednak mówi o pokorze to

najpierw wspomina o łasce wiary. Mówi, że trzeba mieć wiarę jak ziarnko gorczycy.

Czy pokora ma coś wspólnego z wiarą? Pokora z wiarą ma naprawdę dużo wspólnego, ponieważ łaska pokory sama w sobie bez wiary jest niczym, jest bezwartościowa. Staje się jednoosobową jednostką, która sama w sobie nic nie zdziała, dlatego że jest słaba. Jednym słowem moglibyśmy powiedzieć, że jest po prostu samotna. Tak samo jest w życiu kiedy człowiek jest samotny to wtedy staje się bezsilny, bo nie jest dla nikogo wartościowy, na nikim nie może polegać. To co najgorsze: zdarza się, że nie ma dla kogo żyć. Sytuacja się zmienia kiedy pojawia się druga osoba. Wtedy człowiek zmienia swoje nastawienie, ponieważ ma dla kogo żyć. Jest silny, ponieważ łączy siły z tą drugą osobą. Współpracują i wtedy ze zwykłych uczuć ze zwykłych relacji powstaje przygoda.

Podobnie jest z pokorą kiedy dołączy do niej wiara. Wtedy łaska pokory staje się wartościowa i jest silna, ponieważ łączy siły z wiarą. Wtedy ze zwykłej relacji pomiędzy tymi dwiema łaskami, kiedy one dołączą do źródła czyli do Chrystusa, to zamienią się w przygodę, ponieważ jest oparta na wspólnocie.

Często ktoś mówi: ja jestem pokorny, pomagam innym, staram się tak nie wywyższać, chodzę do kościoła, zachowuję przykazania, ale tak jakby ta relacja z Bogiem jest jeszcze dla mnie bardziej daleka, aniżeli bliska. Tak jest, bo jeżeli nasze działania będziemy tylko opierali o pokorę pustą samą w sobie, a nie będziemy wierzyli w to, że te działania mogą wpłynąć głęboko na naszą relację z Bogiem, to tak będzie. Sama pokora nie doprowadzi nas do szczytu relacji z Bogiem, czyli do przygody. Relacja z Bogiem to nie jest tylko czytanie codziennie Pisma Świętego, spełnianie dobrych uczynków, modlitwa, spowiadanie się. Wszystko to bez wiary jest bezwartościowe, do niczego nie doprowadzi. Kiedy ja podchodzę do relacji z Bogiem z łaską wiary to wtedy ta relacja zamienia się w niezapomnianą przygodę. Kiedy to ja doświadczam Boga, całej Jego okazałości, dostojności, wtedy relacja ta jest pełna poprzez uczestniczenie w Jego misterium dzięki łasce wiary.

Te wszystkie nasze działania, które wymieniłem można porównać do wielkiego garnka zupy. Wywarem w zupie jest łaska chrztu świętego, a te wszystkie warzywa i inne produkty, które są w tej potrawie, to właśnie te wszystkie nasze działania. One wszystkie same w sobie będą jałowe, nie będą miały smaku, ale kiedy się je przyprawi to wtedy mają wyrazisty smak. Wiara jest taką przyprawą, jest takim specjalnym dodatkiem, który nadaje sens poszczególnym cnotom, a tym samym nadaje sens naszej relacji z Bogiem.